मनोहर भाई- गोंयचो सुपुत्र

तुमचो जल्म जालो तेन्ना गोंयात सुर्योदय जालो

आनी आता तुमी गेले तेन्ना गोंयात सुर्यास्त जालो

तुमी मुख्यमंत्री जाले तरी तुमचो पोशाख बदललो ना
तुमी बदलूंक ना तुमचो पोशाख, ना मनीसपण

केन्नाच तुमी सादारण मनशांकडेन आडनदर केली ना
सदांच आमचो हात धरून तुमी आमकां प्रगतीची सपणां चडयली

देशाचो संरक्षण मंत्री जावन गोंया भायर गेले तुमी
पूण गोंयकाराची याद येतकच तशेंच गोंयात परतले तुमी

दुसऱ्यांक उदारण दिवप सोपे पूण उदारण दिनासतना
तुमी स्वताच एक उदारण जावन आमकां प्रेेरीत केलें

तुमच्या दुयेंसाक तुमी भिले ना, बळ नासले तरी
खंभीर रावन तुमी गोंयचो विकास घडयलो

तुमचे प्रत्येक उत्तर आमच्या आगांर काटें फुलयतालें
तुमचीच उतरां आयकूंन गोंयकारात जोश येतालो

तुमी आमकां दिले प्रत्येक उतर, प्रत्येक वचन निभायलें
दुयेंत आसले तरी केन्नाच फाटी सरले ना तुमी तुमच्या उतरांचेर

तुमी एक शींव कशे निमण्या क्षणापर्यंत झुजलें
आंगार जखम घेवून सुध्दा तुमी तुमच्या प्रजेखातीर झगडलें

१७-०३-२०१९ ह्या दिसा तुमी संवसराक अंतरले
गोंयचे धर्तरेचो तसोच भारतमातेचो एक खरो पूत तुमी जावन गेले.


About the poem: This poem is dedicated to Shri. Manohar Parrikar, who was the Ex.Chief Minister of Goa and Ex.Defence Minister of our country. He was very humble man and a man of words. He made all his words reality. Though he was fighting himself from a very major disease, he never gave up. He always created a josh in him and all the goekar's. He never had any pride in him and was as simple as a common man.