आवय

देवान केला तुका आई

जल्म दिवन म्हाका

रगताचो घाम गळोवन तुवें म्हाका

ल्हानाचे व्हड केला

बरयता ही कविता कारण तुजो मोग म्हाका उतरांनी सागूंक जमना...

चुकिच्या मार्गान वतना हांव

तुवें म्हाका समजयला 

काळोखांत लेगीत उजवाड करुन 

तुवें जिवीत म्हजें रंगयला

शाळेंक वतना म्हजी तयारी करुन

तूं म्हाका घरा भायर येवन सोडटा

आनी शाळेंतल्यान घरा येवपाक कळाव जायत जाल्यार

तूं म्हजी दारार रावन वाट पळयता

सदांच जेवण तूं रुचीक करता

तुजी भुक मात केन्नाच पळय नासतना

म्हजें पोट तूं पयली भरता

दिस-रात सत्री जावन

तूं करता म्हजी राखण

केन्नाच मात येवूंक दिना 

तूं म्हजेर कसलेंच संकट

सपनां तुजी तूं केन्नाच रंगयना 

वचना पुराय करपाक तुज्यो इच्छा वा आकांक्षा

पुण घामान भिजून करता मात

पुराय तूं म्हज्यो सगळ्यो अपेक्षा

दिसभर कामार काम करता तूं

घरा येवन घर सांबाळटा तूं

पूण सदांच तोंडार हांंसरो दवरून

सगळ्याचेर तुजो मोग शिपडायता तूं

तुजी तोखणाय करपाक 

पडटा हे कवितेंतली उतरां कमी

पुण तुजी साथ पडची ना 

म्हज्या आयुश्यात केन्नाच उणी!!

About the poem:
Hello everyone! This is my first post in which I have written a poem on my mother. Our mothers are very precious and special to all of us. Her love is the strongest love in this world for us. Thank you mom for your guidance, support, care and of course your infinite love. So this poem is dedicated to all the mother's who sacrifice their valuable time for their children. Hope you like it!